Przejdź do głównej zawartości

Andumênia- Monika Glibowska

Legenda Andumênii głosi, że Generałowie powstaną, gdy ojczyzna będzie w potrzebie…

Kraj jest na skraju kolejnej wojny i bankructwa. Władczyni Andumênii decyduje się wybudzić po 120 latach skrzydlatych generałów armii, uśpionych po wielkiej bitwie z Zineanem mocą niezwykłego zaklęcia.

Dwór wrze od plotek, wewnętrznych zdrad oraz walk o władzę. May Verteri, najpotężniejsza z przebudzonych i ulubienica poprzedniej przywódczyni, oskarżana jest o śmierć zwierzchniczki. Piękna i charyzmatyczna „Krwawa” generał nie pamięta wydarzeń z ostatniej wojny. May knuje własną intrygę, potajemnie gromadząc księgi ze starożytną magią i rozwijając moc. Losy Andumênii spoczywają w niepewnych rękach, a zagrożenie może przyjść z najmniej spodziewanej strony…









No więc mamy Andumênię. Książkę nieznanej światu polki, Moniki Glibowskiej. Okładka przyciąga wzrok, a opis zapowiada ciekawą książkę z tajemnicami, intrygami i walką o władzę. Można pomyśleć ,,super książka!''. Ale jak jest w rzeczywistości? 

Andumênia to ponad 700 stronnicowa cegła, która jest po prostu... za długa. Naprawdę historia momentami była tak rozwlekana, że potrzeba by odjąć z 300 stron, aby była ciekawsza. Warto byłoby zrezygnować z przydługich opisów historii całego świata przedstawionego, które swoją drogą, przypominały mi treść książki od historii. Na serio, lepiej trzymać czytelnika w niepewności niż podawać wszystkie fakty po kolei!

Powieść laureatki I edycji konkursu „Czwarta Strona Fantastyki” została doceniona przez jury za rewelacyjną kompozycję, świetnie przemyślane intrygi i język godny światowych bestsellerów.           (opis z tyłu okładki)

Książka opowiada nam historię z punktu widzenia May, która chyba jest jedną z najgorszych bohaterek, o których czytałam. To nie jest typ osoby, z którą chciałabym się zaprzyjaźnić. Główni bohaterowie zwykle mają być protagonistami, męczennikami, tymczasem ja bardziej współczułam drugo lub trzecioplanowej służce May niż jej samej. Wszyscy generałowie, czyli kluczowe postacie, wydali mi się nieludzcy i bezduszni, a myślę, że w książkach poszukujemy bardziej bohaterów, których śmierci będziemy żałowali. W tym przypadku nawet by mnie ona ucieszyła. 
Przez 3/4 powieści nic się nie dzieje i wiele razy miałam ochotę ją odłożyć. Autorka zaplanowała kilka zwrotów akcji na sam koniec książki, które miały być szokujące- a rzeczywistości były banalne i łatwe do przewidzenia. Myślę, że gdyby równomiernie je rozplanować w historii czytałoby się to o wiele lepiej, z ciekawością dochodząc do końca. Owszem, ostatnie 100 stron było nawet ciekawe, ale wcześniej musiałam przeczytać 600 stron, na których akcja powolutku się rozwijała. 

Zakończenie w ogóle nie zrobiło na mnie wrażenia. Jest ono strasznie zawiłe i praktycznie nic nie rozwiązuje ( a autorka miała przecież całe 706 stron do popisu...) i nie zapowiada się, aby wyszła kolejna część. 

"Legenda ostatniej wojny, pogromczyni wrogów, wyglądała jak cień człowieka. Jedynie jedwabna suknia przetrwała przez dziesięciolecia niezmieniona. - May Verteri. Zbudź się."

Rozumiecie... Są książki, które niosą jakieś przesłanie i coś konkretnego opowiadają, a ja dalej nie do końca wiem, o czym miała być w ogóle Andumênia

Nie polecam. Niestety tylko nieliczne książki polaków są w stanie dogonić światowe bestsellery, a powieść Moniki Glibowskiej na pewno się do nich nie zalicza. Wbrew temu, co głosi treść opisu. 

★★
3/10

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Czwarta Strona

____________________________
Wyd. Czwarta strona, Monika Glibowska, stron 706, 2016
Opis książki z materiałów wydawnictwa

Komentarze

  1. Czytam tę książkę i jest ciężko. Chyba najbardziej bolą mnie długie rozdziały. 70 stron to już lekka przesada, trzeba znać umiar.

    OdpowiedzUsuń
  2. Nie słyszałam wcześniej o tej książce i... raczej nie mam zamiaru się w nią wgłębiać o.O xD Nie brzmi to zachęcająco... xD Inne książki na mnie czekają xD

    OdpowiedzUsuń
  3. Szkoda, że jednak wyszło nie tak, jak powinno. ;/ Może gdyby książka była mniej obszerna, to wypadłyby z niej te słabsze elementy i jakoś podratowałoby to sytuację, sama nie wiem. ;/

    OdpowiedzUsuń
  4. Ciekawe, czy jest ktoś, komu ta publikacja przypadła do gustu ...

    OdpowiedzUsuń
  5. Akurat nie dla mnie ale cytaty bardzo fajne :O

    Zapraszam http://ispossiblee.blogspot.com/2017/02/military-style.html

    OdpowiedzUsuń
  6. Pierwszy raz słyszę o tej książce i faktycznie, opis brzmi ciekawie. Jednak po Twojej recenzji chyba sobie odpuszczę :)
    Pozdrawiam, Ola
    bookwithhottea.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  7. Sporo negatywnych opinii słyszę o tej książce, więc raczej się nie skuszę ;P

    Zabookowany świat Pauli

    OdpowiedzUsuń
  8. Nie czytuję książek polskich autorów, aczkolwiek opis tej by mnie zaciekawił i kto wie, może bym po nią sięgnęła, i co? Rozczarowałabym się! Jednak jak na razie nie będę wychodzić z mojej skorupy nieprzepuszczającej polskich dzieł(z małym wyjątkiem na Sapkowskiego xD). Jeśli już czytać cegły.. to tylko te dobre.

    Pozdrawiam, Poszukiwaczka Książek

    OdpowiedzUsuń
  9. Skoro nie polecasz to nawet nie będę sobie nią głowy zawracać, opisy często są bezwstydnie pochlebne i nie odzwierciedlają treści książki :(

    Pozdrawiam ♥
    SZELEST STRON

    OdpowiedzUsuń
  10. O książce słyszałam ale tak przelotnie. Opis mnie nawet zaciekawiła, ale jak widzę książka nie jest warta uwagi :P Dlatgeo raczej po nią nie sięgnę. Zdecydowanie wolę krótsze książki. A ta nie dość, że długa to jak piszesz mało się w niej dzieje, a wszystko jest rozwleczone. Przykro mi słyszeć, że polak napisał twoim zdaniem tak kiepską książkę :( No cóż...w najbliższym czasie na pewno po nią nie sięgnę :P
    Buziaki :*
    pomiedzy-wersami.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  11. Przepiękne zdjęcia i świetny wpis :)

    Buziaki,
    zapraszam do mnie, kochana!
    http://loveshinny.pl/

    OdpowiedzUsuń
  12. Pierwszy raz słyszę o tej książce, ale opis jest całkiem ciekawy. Jednak po twojej recenzji wątpię bym ją przeczytała ;/ Ogólnie to mam małe zaufanie to polskich pisarzy :(
    http://strefafangirl.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  13. Dobrze, że mnie uprzedziłaś o rozciągniętej fabule. Nie przepadam za książkami, które się rozwlekają, nawet jeśli miałyby cudownie wykreowanych bohaterów. (nie jak prawdopodobnie tu) Opisałaś tę książkę bardzo interesująco, ale dobry pomysł zawsze można spaprać.
    Dziękuję, że podzieliłaś się swoją opinią.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Jeśli przeczytałeś post (co jest ważne przy komentowaniu, a często omijane) to pozostaw komentarz, podziel się opinią :)

Popularne posty z tego bloga

Apollo i Boskie Próby. Ukryta Wyrocznia- Rick Riordan

Hej! Udało mi się (znowu ;) zmienić szablon. Co myślicie o nim? Mówcie jakie poprawki mogę ewentualnie wprowadzić. Jeśli chcielibyście, żebym wam też jakiś szablon zrobiła- piszcie ;).
Ostatnio udało mi się dorwać (czytaj kupić) pierwszy tom nowej serii Ricka Riordana, a mianowicie : Apollo i Boskie Próby. Ukryta Wyrocznia.

Jako, że jestem wielką fanką wujka Ricka (czyli Ricka Riordana, twórcy książek o Percym Jacksonie oraz wielu innych o mitologii, nie tylko greckiej), była to dla mnie obowiązkowa pozycja do zakupienia, zaraz po wydaniu. Sam pomysł autora na tę książkę już mnie strasznie zainteresował, bo jeszcze nie czytałam o takiej karze dla boga- Zeus uczynił Apolla śmiertelnym przez jego przewinienie. Koncepcja wydała mi się nowa, ciekawa. Po ostatniej części przygód o greckich herosach wydawało mi się, że autorowi brakowało trochę pomysłów, jednak tym bardzo pozytywnie mnie zaskoczył!

Dawca- Lois Lowry

Wizjonerska opowieść o świecie, w którym ludzie zapomnieli, czym są miłość, pamięć i... kolory. 


Post gościnny z Amy

Hej! 
Dzisiaj gości u mnie Amy zhttp://amyrysuje.blogspot.com. Zapraszam do czytania!

________________

Cześć! Postanowiłam razem z Weroniką, że wymienimy się postami gościnnymi. Uważam, że takie wpisy są ciekawe, ponieważ dzięki nim mogę poznać kolejnego ciekawego blogera, o którym nie miałam zielonego pojęcia.